Óli Magg

1. Er komin með skilrúm hérna í vinnunni, gott það.
2. Sigfús og fjölskylda koma í lok mánaðar og munu bræðurnir þrír þá reyna veiði, best það.
3. Allt gott að frétta.
4. Skrifum lokið.

Heyrði í útvarpinu í morgun að þessi Þorlákur væri verndardýrlingur Íslands að kaþólskum sið og hefði byrjað um árið 1193 að vera gegna því hlutverki. Löng vakt það.

Bærinn svaf allur í morgun, það mátti skynja af þeirri ró og þögn sem sem var þegar við Kormákur stigum úr sjálfrennireið hvítri í morgun og gengum rösklega, þó varlega, til útidyra leikskóla hans. Hittum við ekki einu sinni fyrir kött né fugl svo mikil var kyrrðin. Þar sem dagurinn í dag er föstudagur var morgunkaffi í vinnunni minni sem er siður hér. Tilkynni ég að þessi dagur byrjaði á einum Gammeldansk áður en nokkuð annað rann ofan í belginn á mér. Gammeldansk. Ég er einn harðasti andstæðingur Gammeldansk á Hlíðasvæðinu öllu og í nærliggjandi götum en ég tók þessum sjúss fagnandi og kættist allur við hve þetta kom mér allt á óvart. Þeir sem mig þekkja halda líklega að nú sé ég allur þar sem vörur og áhrif frá Baununum hafa ekki verið mér að skapi. Ég hef haft ákaflega gaman að áróðri mínum og sögulegum kenningum um samband Danmerkur og Íslands, líklega meira gaman en þeir sem ég hef reynt að sannfæra um illan ásetning þeirra Dana. Skemmtilegustu rökin, að mér fannst, var að sandkakan væri komin frá þeirri tíð er Danirnir seldu okkur ónýtt hveiti og blönduðu það sandi til að svindla á okkur sauðheimskum og ljótum íslendingunum. Við hefðum svo farið heim, hölt af skyrbjúg og líklega full, eftir að hafa borgað okurverð og bakað köku úr "hveiti" þessu og skýrt þetta sandköku vegna bragðs og áferðar. Þegar vel lá á mér og mér fannst ég extra fyndinn, það var/er yfirleitt nóg fyrir mig að ég skemmti mér, þó snaraði ég upp kenningunni um að Akureyringar væru "húsnegrar". Sjónvarpið skýrði það einu sinni fyrir mér að húsnegrarnir væru þeir sem væru svo undirgefnir hvítu herrum sínum á síðustu öld í Norður Ameríku að þeir vildu ekkert gera til að styggja þá og töldu þá jafnvel vera sér góða. Þetta yfirfærði ég á Akureyringa vegna þess að fínt þótti að tala dönsku um helgar þrátt fyrir verslunarhætti þeirra Dana. Ég hef meira að segja haft mikið móti því að fara og læra í Danmörku vegna þessa og bara til að vera Emma Öfugsnúna.

Þessi viðhorf/kímni hefur breyst. Hef ég kynnst fólki sem ég tel nú góða vini mína sem eru dönsk eða hafa lært eða búið í Danmörku. Ég drakk danskan hyldeblomstersafa um daginn og líkaði vel og enn betur þegar ég henti endurvinnalegri flöskunni sem hafði geymt lífrænan safann ofan í ruslatunnu sem geymdi bara risastór ljót plastílát sem höfðu verið barmafull af sykruðu Coca Cola. Fannst mér það ekki bera hinu sterka, vindbarða íslenska skáldi gott vitni. Auk þess hafa góðir vinir okkar Evu þau Sigfús og Hildur ásamt Ara syni þeirra (nú: Sigføus, Hildemeyer og Are) flutt til Danmerkur og láta vel af og svo mætti áfram telja í svolitla stund. Niðurstaðan er: Ég gæti hugsað mér að læra í Danmörku og hef tekið þennan skemmtiþátt af dagskrá.

Jólamatur: Humarsúpa, rjúpur, steiktar og rétt sýnt inni í ofninn, bláberjasósa, waldorfsalat, fyllt epli og brúnaðar kartöflur. Lambakjöt fyrir Kormák ef hann kveikir ekki á rjúpunum. Heimagerður ís og unaðslegt kaffi.

Gleðileg jól elsku vinir og bjart og fallegt nýtt ár.

"Say it loud!"

"I´m a Saeco Via Venezia Espresso maker owner and I´m proud!"

Lesendur nær og fjær ég tilkynni ykkur að ró og frið hefur verið komið á aftur að heimili Ólafs, Evu & Kormáks. Þessa helgi höfum við verið að ræða espressomál fjölskyldunnar, stefnu og markmið. Við höfum gert talsverðar rannsónkir á lýðnetinu, heimsótt fyrirtæki hér á landi sem annast sölu og hlustað á "ðe vörd on ðe strít". Á laugardag vorum við eiginlega búin að taka ákvörðun og í gær sunnudaginn ellefta desember anno 2005 var fjölskyldan uppklædd og einbeitt á Laugarveginum. Veðrið gott og stemmningin frábær. Fyrst gengum við og náðum okkur í gjöf til móður minnar, litum svo á ísbjörn sem gat hreyft sig og enduðum í Mál og Menningu. Þar versluðum við meira og tókum kaffipásu. Þegar henni var lokið sveif eftirvæntingin yfir vötnum og hefði ekkert slegið hana út nema að hitta Chuck Norris sjálfan á Laugarveginum og kaupa af honum æfingarbekk. Við gengum aftur niðureftir og staðnæmdumst við Kaffitár, fórum inn og gáfum hvort öðru þessa fallegu jólagjöf.

Hún er enn óvígð en bíður spennt heima.

Svo ég segi nú af öðrum fréttum þá var ég að gæta Danna félaga þeirra Óla & Dagnýjar um helgina. Á laugardaginn kom ég fyrir háttatíma og lékum við okkur saman og spilaði hann með mig eins og ég væri nýliði í barnagæslu. Hann lét mig elta sig útum allt og sagði mér að leggja mig hjá honum víðsvegar um íbúðina, í tjaldinu hans í leikherberginu, í sófann í stofunni og svo allan hringinn á hjónarúminu og meira að segja inní eldhúsi á miðju gólfinu og ég hlýddi að sjálfsögðu möglunarlaust. Svo runnu á mig tvær grímur um hvernig ég væri að standa mig þegar hann ákvað að við ættum svo að leika hunda útúr eldhúsinu, á fjórum fótum takk fyrir. Svo tókum við aðeins meira grín og undirbjuggum okkur svo fyrir háttinn. Allt gékk vel og ég gerði eins og mér var ráðlagt af foreldrunum. Næstum allt. Nú honum gékk ekki vel að sofna og náði mér nokkrum sinnum inn með duddukasti og í lokin náði hann mér alveg til að syngja sig í svefn. Sem er kannski ekki skrýtið þegar barnapían fattar ekki að slökkva á 100 kerta jólaljóshring sem heldur fyrir honum vöku!! Alveg getur maður verið blindur þegar maður er að vanda sig.

En allt fór vel að lokum og í gær sat ég aftur yfir honum en þá var hann sofnaður og mitt eina verk var að finna sjónvarpsfjarstýringuna sem Danni hafði farið með í feluleik. Stóðst ég það próf.

Jólatengd mál ganga mjög vel og lítið eftir nema ákveða útlit jólakorta og fara með pakka á pósthús. Fjölskyldan er kát og glöð, búin að fara eina ferð norður til Akureyrar og eiga þar frábæran tíma þar sem við ætlum að halda jólin ein hér heima í Reykjavíkinni. Kormákur er þó með blendnar tilfinningar til jólasveinsins, lætur okkur stundum vita að hann vilji alls ekki tala við hann en minnist stundum á að hann hafi gefið sér epli og mandarínu, svolítið svona haltu mér slepptu mér samband. Fyrst við erum að ræða þann stórkostlega strák þá verð ég að segja frá því að hann syngur mikið "í skóginum stóð kofi einn" nema þegar hann vil að við syngjum líka þá segir hann aldrei syngja "kofi" eða álíka, hann segir  "veiðimaður skýtur" og gerir viðeigandi látbragð með höndunum.

Ég kom ekki nálægt því, þetta er í blóðinu.

2x espresso
Óli